Een onlangs teruggevonden kunstwerk uit het Musée Eugène Delacroix toont iets onverwachts: een tijger, krachtig en trefzeker neergezet in enkele snelle lijnen. Daarnaast staan een paar achteloos genoteerde maten van een Chopin-prelude.Voor Bart Stouten is dit geen toevallige combinatie, maar een verborgen ode van de schilder aan zijn vriendschap met de componist. In het samengaan van klauw en klank leest Bart een signaal over hoe kunst zich verhoudt tot de rauwe realiteit, terwijl de sluipende tijger, de realiteit zelf, jaloers lijkt te willen toeslaan om de muziek te verorberen.Vanuit dit beeld ontvouwt zich een breder onderzoek naar onze tijd. Een onverwacht spel tussen ironie en nostalgie toont hoe zelfs een pluchen tijger, dat kinderlijk knuffeldier in een modeetalage, kan uitgroeien tot symbool van eenzaamheid en van de glanzend misleidende semiotiek van marketing.Tot slot buigt de essayist zich over de snelheid van de tijger en de verloren traagheid van de mens.Bart Stouten is ere-presentator bij Klara, waar hij 10.000 radio-uitzendingen verzorgde rond klassieke muziek. Als dichter publiceerde hij veertien bundels. Daarnaast schreef hij fictie en non-fictie waarin de symbiose van woord en muziek een terugkerend thema is.
