Als je dochters naar verre landen vertrekken is dat voor een moeder niet altijd even gemakkelijk. Jaren later kwam ik deze uitgeprinte mailtjes tegen. Ik vond ze leuk om te lezen en ik realiseerde me nu pas hoe heftig het kan zijn voor jonge mensen om te overleven. En hoe dapper ook. Als tachtigjarige ben ik bijzonder geïnteresseerd in het wel en wee van de volgende generaties. Na vierentwintig jaar ontstond bij mij de behoefte om de mailtjes uit die tijd te gaan herlezen. Ik maakte er gedichtjes bij en besloot het geheel uit te geven als literaire non-fictie. Het is aan de lezer om er een oordeel over te vellen. De fotootjes zijn afgekeurde kiekjes die in een schoenendoos lagen te wachten op de papierversnipperaar. Van de mooie geposeerde foto's is een destijds een officieel album gemaakt. Het bevind zich in de boedel van Puck. De lay-out is bewust wat onbeholpen. Afgezien van de vertelsels, die in onze ogen niet schokkend zijn, is dit documentje ook een tijdsbeeld.
